Weblog - Archief




419 scammers - scambaiters
2009-07-08 20:11:56
Laatste verandering: 2009-07-08 20:12:27
Iedereen heeft al wel met ze van doen gehad: 419 scammers zijn Nigerianen die ons lastig vallen met emails waarin geld beloofd wordt n.a.v. allerhande verzonnen scenario's (zoals geld dat niet uitgekeerd kan worden zonder jouw hulp). Zelf lees ik dit soort emails niet eens en gooi ze direct weg, maar het kan ook anders.
Ik werd geattendeerd op Having fun with 419 scammers, maar even googelen leverde al gauw heel wat meer verhalen op, waarvan deze meer dan acht maanden! durende conversatie om te bescheuren is. Deze 'scambaiters' reageren als volleerd romanschrijvers in een poging de verhoudingen geheel om te draaien.

p.s. Deze tegenreactie bestaat, zo blijkt, al enige jaren, maar ik wist tot op heden niet van de meesterlijke humor in de contactverslagen.
Plaats een reactie Print Permanent link

Eyserbosweg was net Alpe d'Huez
2009-06-28 16:15:15
Laatste verandering: 2009-06-28 17:40:46
Vanochtend de Omloop Math Salden vanuit Limbricht (bij Geleen) gereden. Met de vorm zit het prima want de 150 km gingen lekker en naar het eind toe werd ik sterker. Dit alles ondanks het enorm benauwde weer: 18-24 graden, startend met mist en een erg hoge luchtvochtigheidsgraad.

De organisatie was echter zeer, zeer matig (ik wil de woorden slecht en beroerd niet in de mond nemen, maar zou ik eigenlijk wel moeten doen). Voor 5 euro per deelnemer mag je een hele hoop meer verwachten van een dergelijk (niet-grootschalig) evenement; neem een voorbeeld aan onze zuiderburen, waar ik in de afgelopen maanden verscheidene geweldig georganiseerde tochten heb gereden waarbij het inschrijfgeld zelfs minder was dan hier. Als dit het uithangbord van de gelijknamige wielerwinkel is, dan zul je mij niet bij hen in de winkel aantreffen.

Zo waren er op de 150 km 2 controle posten, let wel: CONTROLE posten: op 80km kon je een stempel krijgen, that's it. Gelukkig was de post naast een café geplaatst, zodat je in ieder geval je bidons nog kon bijvullen (en dat was ook hard nodig met dit benauwde weer). Op 115 km was de laatste verzorgingspost die aangekondigd was als "gratis Maxim verzorgingpost". Het zou er nog bij moeten komen dat je daarvoor (extra) moet betalen ook! Één lullig bekertje Maxim-energie-drank en een simpel wafeltje kon er vanaf. Je bidon mocht je niet bijvullen met deze drank, daarvoor slechts flessen water (waarvan de voorraad bij lange na niet genoeg kan zijn geweest voor alle deelnemers... heb meelij met de late starters!).
Daarnaast overlapte de route voor een erg groot deel met de jaarlijkse Heuvellandrit van bromfietsclub de Kompels. Ik kan je verzekeren: het is geen pretje om de eyserbosweg te moeten rijden tussen deze oldtimer-brommers. De 80-100 tweetakt pruttelaars zorgden voor een dikke blauwe walm die keurig tussen de bomen en boven de weg bleef hangen (het was nog erger dan de eerste kilometers van Alpe d'Huez, waar auto-walmen blijven hangen). Ik dacht dat fietsen een gezonde sport was, lekker in de frisse buitenlucht. Daarnaast rijden ze bergop nauwelijks harder (dan ik), schakelen ze geregeld mis en staan daardoor vlak voor je neus zowat geparkeerd. Bergaf is het niet veel beter, want daar halen die veredelde koffiezetapparaten hooguit 45km/u en reken maar niet dat ze wat ruimte maken want: "wij zijn met de club op pad".
Ten derde waren er twee wegafzettingen op het parcours. Dit kun je als organisatie toch checken... ik neem aan dat er bij de gemeenten vergunningen geregeld moeten worden voor zowel de tocht als de afzettingen, dus een beetje meer communicatie zou niet verkeerd zijn. De eerste betrof één of ander buurtfeest en de tweede was letterlijk 'fietsertje pesten'. De man bij het bord had "opdracht gekregen géén enkele fietser door te laten" en bewaakte daarom de afsluiting met zijn leven. Ook te voet liet hij niemand door (ondanks dat het algemene verbodsbord niet voor voetgangers geldt): ik werd gesommeerd via een omweg te rijden (hopende uiteindelijk weer op het parcours uit te komen en overigens wederom door de brommerwalm heen) en kreeg een hoop frustratie m.b.t. wielrenners over me heen gestort. Over de reden/opdrachtgever van de afsluiting werd geen enkel woord gegeven en tot aan het eind van de afsluiting was niets dan lege weg te zien, dus dan weet je wel hoe laat het is. Daarom temidden van zijn geraas de man een PRETTIGE (met extra nadruk) dag gewenst en omgereden. Als deze man ballen had gehad, had hij zijn bord op het parcours van het NK wielrennen gezet, niet veel verderop in Landgraaf.
Ten slotte hield de bepijling ook niets over: Geregeld vele kilometers tussen afzonderlijke pijlen (terwijl er heel wat, ook grotere, afslagen tussendoor waren) en vaak verwarring door te vroeg geplaatste pijlen (100m voor een afslag terwijl er daarvoor bijv. nog een kleinere dwarsweg was).

Nou... eerst wel weer voldoende frustratie gespuid.
Afgezien van alle negatieve punten heb ik vanochtend wel lekker gereden, en daar gaat het uiteindelijk toch om. Al denk ik wel een tweede keer na voordat ik deze toertocht nogmaals rijd.
Plaats een reactie Print Permanent link

JpGraph
2009-06-21 20:30:54
JpGraph is een makkelijk te gebruiken, goed gedocumenteerd en zeer uitgebreid pakket om in php 'on the fly' grafieken te maken. Bovendien is het overgrote deel van de functies gratis te gebruiken (er is een pro-versie die iets uitgebreider is).
Ik heb de basis-functionaliteit gebruikt (d.w.z. nog lang niet alle mogelijkheden verkend :)) om grafieken toe te voegen aan mijn pagina met wielren-statistieken.
Plaats een reactie Print Permanent link

Tweede adem
2009-06-20 20:49:33
Laatste verandering: 2009-06-20 21:27:42
Gisteravond aan de hand van de weersverwachtingen toch maar de stoute schoenen aangetrokken: De Omloop der Grensstreek op de agenda voor vandaag gezet.
Er zouden wat buitjes mogelijk zijn, maar voornamelijk zou het toch droog blijven. Dat is precies uitgekomen. Er waren buitjes om ons heen, maar wij hebben het droog gehouden (op wat spetters van een nat wegdek na).
Na 12 km Eindhoven-Valkenswaard vertrokken we met een groepje van een man of 10 naar het zuiden. Bij de pauze, 60km van de start, vond ik één mede-enthousiasteling voor de 215km-versie, de rest ging 'retour' voor de 120km. De extra lus van 95km voerde tot het gebied net ten westen van Maastricht. Daar werd, naast vele andere klimmen, de Hallembaye (Côte de Lixhe) aangedaan. Een mooie klim die voorheen vaak de scherprechter was in de Gold-Race. In tegenstelling tot veel andere klimmen die al slingerend tegen de berg geplakt zijn, is dit "een rechte brede weg die recht de hemel in gaat" (bron), en daar is geen woord van gelogen. De 700 meter lange klim, zie foto, heeft een gemiddelde stijgingspercentage van 9 procent en hij doemt prachtig op als je aan de andere kant van de vallei in dalende lijn nadert.
Na zo'n 160 km (waarvan ongeveer 10 teveel vanwege het missen van een pijl) zijn we (met z'n tweeën) weer terug bij de pauzeplaats. Gingen de eerste 150km vrij ontspannen, nu gaat het toch lastiger. Na een korte pauze gaat de reis verder en voegt zich een derde bij het gezelschap. Zijn manier van rijden is ronduit asociaal (laat anderen eigenlijk niet op kop rijden, rijdt zonder uit te kijken zo drukke wegen over waarbij hij op een haar na geschept werd, en wacht vervolgens niet), dus na enkele pogingen tot het laten draaien van de waaier besluit ik mooi in het wiel post te vatten en andermans bordje leeg te eten. Uiteindelijk een wijze beslissing omdat ik prima herstel en de laatste 50km (met dus al 200km in de benen) wonderwel mijn tweede adem vind. Terwijl onze 'vriend' ondertussen wel moe is geworden van de tegenwind, voel ik me beresterk en rij in telkens langere beurten steeds vaker op kop.
Het terrein wordt telkens bekender als we Valkenswaard naderen en ook dat motiveert wel. De laatste 12km tussen finish en thuis vlotten dan ook nog wel.
Uiteindelijk stond de teller op 246km (mijn langste tocht tot op heden), met 905 hoogtemeters en 31.7km/u gemiddeld, en dat voornamelijk met z'n tweeën. Mooie training!
Tweede adem foto 1
Plaats een reactie Print Permanent link

Gestrand...
2009-06-14 13:40:16
Afgelopen vrijdag was het zo ver: Eindhoven - Stadskanaal stond op het programma. De periode ervoor natuurlijk iedere dag de weersverwachtingen in de gaten gehouden en het werd steeds duidelijker dat het een droge dag zou worden. Op basis daarvan dan ook besloten dat de monsterrit door zou gaan. Helaas werd de voorspelling van de windrichting ook stevig bijgesteld. Was het in het begin nog ZW (ideaal), dat veranderde van W naar NW, totdat op de dag zelf de wind toch echt uit Noordwest tot Noord kwam en maarliefst met kracht 4 tot 6. Veel beroerder kon het niet. Uiteindelijk bleek de wind ook de spelbreker te zijn.

's Ochtends staat de wekker op 5.10u, want om 6u staat het vertrek gepland. Uiteindelijk blijk ik een kleine 10 minuten extra aan voorbereiding nodig te hebben, maar om 6.10u zit ik op de fiets. De weg is nog wel her en der wat nattig, maar verder lijkt het een stralend mooie dag te worden. Met 9 graden is het nog wel fris, maar na korte tijd kan de windstopper al uit.
Na ongeveer 5km (en Eindhoven nog niet uit) rij ik langs een bord "doorgaand rijverkeer gestremd". Wetende dat dat doorgaans betekend dat je er nog prima langs kan, rij ik door, maar na anderhalve kilometer blijkt het fietspad langs het kanaal te zijn veranderd in een enorme zandbak... geheel opgebroken.
Er zit weinig anders op dan terug naar de laatste brug om aan de andere kant van het kanaal te komen. Daarmee zitten de eerste 3 extra kilometers van de dag er al op... als dat maar geen voorbode is voor de rest van de route...

Eenmaal de stad uit is het eerste stuk voornamelijk langs de doorgaande weg, om vlot wat kilometers te maken. De eerste 70 km (tot de eerste pauze) verlopen dan ook gladjes en voordat ik er erg in heb doemt, kort na de oversteek van de Maas bij Ravenstein, in de verte de aanblik van een bekende auto op. Daar staat Hein, mijn soigneur van de dag. Na de tekorten aangevuld te hebben stap ik weer op en vervolg mijn weg door een mooi stukje tussen Maas en Waal, waarbij ik de binnendoor-weggetjes pak. Al snel volgt de oversteek van de Waal bij Ewijk en gaat de route naar Arnhem. Een wegafsluiting ivm asfaltering dreigt roet in het eten te gooien omdat van de route afgeweken moet worden. Gelukkig is het stukje dwars door de woonwijk, vertrouwende op het 'interne kompas' nauwelijks om en kan ik even later de originele route weer oppakken. Als de 3e grote rivieroversteek (de Rijn) is voltooid rij ik Arnhem binnen. De enige grote stad die door moet, want ik wil aan de andere kant, bij Velp, wat klimmetjes meenemen.

Het is even zoeken naar de Zijpenberg, gevolgd door Emma Piramide, omdat sinds googlemaps foto's genomen heeft het kruispunt waar ik af moet slaan een rotonde geworden is. Het zoeken levert wederom wat additionele kilometers op, maar dan loopt het stijgingspercentage toch gestaag op. Met toch al 130km in de benen fiets ik op m'n dooie gemak een paar andere wielrenners voorbij. Even wordt de 10% overschreden, maar al gauw volgt de top. Dan volgt een korte afdaling om weer bij de grote weg aan te komen en een klein stukje van de route doe ik voor de tweede maal aan om bij de voet van de Posbank te komen. Die klim valt wat zwaarder omdat op het steilste stuk vlak voor de top, waar de bomen plaats maken voor heide, de wind vol in het gezicht blaast. Bovenop kan weer bijgetankt worden en de reis gaat verder.

In het nu volgende stuk verlaat ik voor Zutphen de doorgaande weg en bereik via wat binnendoor-weggetjes het fiets/voet-veer tussen Wilp en Gorssel. De weg daar naartoe loopt door het open veld recht tegen de wind in en hier laat de man met de hamer flink van zich voelen. Het wachten op de veerboot levert een welkome afwisseling en de route naar Holten is zijwind met af en toe ietsjes schuin voor de wind, al merk ik dat de wind z'n tol geëist heeft en het gewoon 'op' is. Ondertussen is het, ondanks volop zon, toch behoorlijk koud geworden door de harde wind. De Motieweg (is overigens net opnieuw geasfalteerd), Holterberg en Diepe Hel staan nog op het programma, dus die zal ik rijden ook, maar als daar ook de kramp in de kuiten slaat weet ik voldoende. Laat ik verstandig zijn en stoppen. Er staan immers nog 100km pal naar het Noorden (en dus tegen de wind in) te wachten. Met de teller op 194km (ivm omrijden al 12 meer dan gepland) zie ik dat niet meer zitten.

Natuurlijk enigszins teleurgesteld, maar toch ook wel een beetje trots op bijna 200km solo tegen de wind in, gaat de fiets de auto in en wordt het laatste stuk gemotoriseerd afgelegd. Het weer zat gewoon teveel tegen. Dit is de route die ik uiteindelijk gereden heb.
Wellicht volgt er nog eens een tweede poging, al staat dan als vereiste naast een droge dag ook een windgunstige dag.
Gestrand... foto 1 Gestrand... foto 2
Gestrand... foto 3
Plaats een reactie Print Permanent link

'Nefralgieke' punten
2009-06-09 18:52:34
Laatste verandering: 2009-06-09 20:20:55
Al eerder heb ik mijn bevindingen van kasseistroken beschreven, maar onlangs kwam ik een erg originele beschrijving tegen in het Belgische blad "Grinta!", in een column genaamd "Anachronismen" van Rik Vanwalleghem.
Zijn eerste zin verraadt de strekking al: "Ik haat kasseien". Als je verder leest blijkt al gauw dat de schrijver deze in drie woorden samengevatte boodschap op smeuïge wijze weet uit te werken tot een volledige pagina. Het is zeer de moeite waard om de gehele column te lezen, maar laat ik enkele passages citeren:
"Drilboorsensaties. Je armspieren flapperen als stukken verloren brood, je kunstgebit wordt ondersteboven gedaverd, je vraagt je af waarom God die testikels per se aan de buitenkant van je lichaam wilde."
"Je doorstaat dit allemaal om bij thuiskomst of op café te kunnen zeggen dat de finale van de Ronde geen geheimen meer voor je heeft, of dat je alle 'nefralgieke' punten van Parijs-Roubaix zelf aan den lijve hebt ondervonden. Nefralgiek is afgeleid van nephros (nier) en algos (pijn). Klopt dus helemaal."
'Nefralgieke' punten foto 1
Plaats een reactie Print Permanent link

Radijs
2009-06-07 14:12:21
Zie hier de eerste oogst van mijn 'super-radijs' :). Helaas zijn de radijsjes niet geheel in verhouding tot de enorme hoeveelheid loof (waarom dat zo de grond uit geschoten is... ik heb geen idee). Om de grootte in te kunnen schatten, heb ik er een liniaal van 30cm naast gelegd.
Maar dan het allerbelangrijkste: de smaak. Beetje aan de scherpe kant (dus voortaan iets meer water geven), maar verder prima.
Radijs foto 1
Plaats een reactie Print Permanent link

200!
2009-06-02 18:59:30
Laatste verandering: 2009-06-02 19:01:37
Eindelijk, de (bestelde) foto's van de Steven Rooks Classic zijn er.
En zo ziet het er dan uit: 200 hartslagen per minuut (op 25 jarige leeftijd, na 88km koers) tijdens een 'volle-bak-beklimming' van de Redoute.
200! foto 1
2009-06-04 16:54:36
Patrick
Ziet er indrukwekkend uit. :)

Doe je ook mee aan de GF Eddy Merckx?
2009-06-04 18:54:43
Gert-Jan de Vries
H? Patrick,

De Grand Fondo Eddy Merckx had ik inderdaad ook aangestreept. Echter valt hij samen met mijn vakantie, dus helaas. Heb jij wel plannen om hem te rijden?

Groeten,

Gert-Jan
2009-06-04 19:08:11
Patrick
Nee, ik was niet van plan om hem te gaan rijden. Wellicht iets voor volgend jaar.

Wanneer ga je op vakantie? In de week van 20 juni dan al?
2009-06-05 18:18:43
Gert-Jan de Vries
Ach... ik vergis me in de maand, sorry. Hij staat op het verlanglijstje, maar gezien de aanloop richting vakantie moet ik even zien of hij dan in het schema past. Bovendien zijn er op die dag vele aantrekkelijke tochten (Jan Janssen Classic, Omloop der Grensstreek, Fleche Ardennaise, ...).
Plaats een reactie Print Permanent link

Steven Rooks Classic - uitslag
2009-05-21 20:03:03
Laatste verandering: 2009-05-23 22:33:12
De uitslag staat online. Hoe precies te interpreteren, dat is een beetje de vraag, want ik weet dat er ook rijders zijn geweest die bijv. de Redoute hebben gemist (en daarmee naast hoogtemeters ook heel wat kilometers). Hoe dan ook...
Onder de renners die de lange afstand gedaan hebben, sta ik 157e (van 2443). Op de Redoute 53e en op de Drolenval 79e.

Update:
Ondertussen zijn ook de gemaakte video's beschikbaar. Er is op meerdere plaatsen gefilmd, te kiezen in het rechter rijtje in de opkomende pagina.

Update 2:
De organisatie had een fout gemaakt in de link naar de video. Deze had ik zelf hersteld, zodat het werkte, maar blijkbaar hebben ze weer e.e.a. veranderd. Daarom nu de nieuwe link geplakt. Ik heb overigens mijn (rode) windhappers tenue aan.
2009-05-23 20:22:34
Jacquelien
Hai,
Ik heb even wat videootjes gekeken, maar kan jou niet ontdekken. Sta jij ook ergens op? Ziet er trouwens wel zwaar uit...
2009-05-25 20:12:40
mam
Hoi G-J,
Ook ik heb de videobeelden gezien, en het kostte me wel wat tijd maar ik heb je op alle filmpjes gezien behalve op de sfeerbeelden. Maar goed dat je gezegd hebt dat je in de "oude" Windhappers outfit reed. Ik ben apetrots op mijn wielrennende zoon.
Plaats een reactie Print Permanent link

Steven Rooks Classic (165 km)
2009-05-21 18:19:56
Laat ik, onder het genot van de televisiebeelden van de tijdrit van de Giro en een variëteit aan lekkernijen ter bevordering van het herstel, de digitale pen maar weer eens ter hand nemen om de belevenissen van vandaag op 'papier' te zetten.
Al geruime tijd staat deze 21e mei aangestreept in de agenda als één van de hoofddoelen van het seizoen. De Steven Rooks Classic is een cyclosportieve, dat wil zeggen, iets tussen een toertocht en wedstrijd in aangezien er wel tijdwaarneming is en klassement wordt opgemaakt, maar geen afgesloten parcours (dus de verkeersregels dienen gewoon opgevolgd te worden).
De afgelopen dagen werden de weersverwachtingen voor hemelvaartsdag slechter en slechter. Begon het met "kans op een buitje", de avond tevoren werd gemeld "Vooral in de Ardennen zal het regenen en zijn zware buien met onweer en hagel mogelijk". Wederom blijkt dan dat meteorologie weinig meer is dan "in het wilde weg gokken" want het weer bleek het tegenovergestelde te zijn: Vanaf het begin onafgebroken stralende zon. Vanaf ongeveer halverwege kreeg ik nota bene echt last van de warmte...
Dus... zoals gezegd begon de dag met stralende zon. Onderweg naar Maastricht (met de auto) verdwijnt de zon even achter wat wolken, maar bij aankomst (een uurtje rijden) is hij weer aanwezig en loopt de temperatuur gestaag op. Jammerlijk bijgevolg van dit mooie weer is dat de hooikoorts flink opspeelt. Gelukkig, zo blijkt wat later, vermindert het aanzienlijk tijdens de inspanning. Bij de inschrijving haal ik nog even de transponder (voor tijdregistratie op) en maak me gereed om op pad te gaan. De organisatie blijkt besloten te hebben een eerste groep te laten starten om 8u, maar houdt 8.30u aan als officiële starttijd, om ervoor te zorgen dat de deelnemers wat meer over het parcours verspreid worden, zodat de klimmetjes beter toegankelijk zijn.
Kort voor de start voegt een handvol profrenners, waaronder Aart Vierhouten en Bobbie Traksel, zich bij de groep en wordt ons een prettige rit gewenst door Steven Rooks. Dan klinkt de bel en mogen we 'los'. Al gauw ontstaat er een eerste groep van zo'n 100 renners. Het is enorm dringen geblazen voorin omdat natuurlijk iedereen even bij de profs wil rijden. Na even wat verder voorin gezeten te hebben, lijkt het me verstandiger om ietsjes meer naar achter post te vatten. Op 40km zijn er nog ongeveer 60 man over, en dan rijdt één van de Vacansoleil-mannen lek en besluiten de profs op elkaar te wachten. Ondanks dat ik wel benieuwd ben of die verwende profs nog wel overweg kunnen met een fietspomp, rij ik (en de rest van de groep) door. Ondertussen zijn er al verscheidene kuitenbijters onder de fiets doorgerold, waarbij iedere keer de groep verder uitgedund wordt. Als de eerste verzorgingspost op zo'n 50km opdoemt, besluit een klein gedeelte van de groep (10-15 man) door te rijden, maar ik wil toch wel even bijtanken. Vrij vlot ben ik weer op pad, maar de groep is al helemaal verbrokkeld. Na ongeveer 80 km rij ik in een groepje van circa 8 man en raken we het parcours kwijt: of wij missen bordjes, of ze hangen er niet (later wordt aan de finish verteld dat de Belgische politie als een stel boze kinderen enkele bordjes heeft losgeknipt, in wezen dus ter sabotage van de rit... nou, bedankt!). Enkele 'groepsleden' denken vrij zeker te weten hoe het verder moet, dus volg ik hen maar. Niet lang daarna herken ik de brede weg naar Remouchamps, en dus komt de Côte de la Redoute eraan, en daarmee lijkt het dat we de Côte de Desnie gedeeltelijk misgelopen zijn. Aan de andere kant herinner ik me dat we door Desnie gekomen zijn, dus wellicht toch gewoon de goede route gehad.
Aangezien de tijd op de beklimming van de Redoute wordt opgenomen, gaan hier alle remmen los en slalom ik me een weg naar boven (tussen alle andere renners door; later zie ik dat ik hier op 200! hartslagen/min zat). Bij de bevoorrading op de top moet ik even rustig aan doen omdat de plotseling gestopte inspanning, en ongetwijfeld ook de warmte, even voor een lichtheid in het hoofd zorgt. Met gevulde bidons kan de rit weer verder en dit keer dalen we de Redoute af "aan de achterkant", die kant kende ik nog niet. Vanaf nu volgen de beklimmingen elkaar in ras tempo op: na twee minder bekende klimmen volgt de Côte de Drolenval, ook deze met tijdswaarneming. Ook hier is heel wat stuurvaardigheid nodig om tussen de anderen door naar boven te komen en kort voor de top moet nog flink worden uitgeweken voor allerhande (letterlijk) omvallende fietsers (bovendien is net de 110km route weer ingevoegd, dus is het nog wat drukker). Op de klimmetjes die nog volgen, protesteren de benen en merk ik dat ik tegen de kramp aan zit. Blijkbaar toch te weinig gedronken (of teveel gezweet; toch zo'n 5 liter). De warmte speelt nu flink op en echt lekker gaat het niet meer. Dan maar in de overlevingsstand. Ondanks dat, rij ik menig ander voorbij, dus zo beroerd gaat het nog niet. Nog één verzorgingspost zorgt voor dankbare aanvulling van energie en vocht en dan gaat de route terug naar Maastricht.
Als ik de finish passeer heb ik er 160,16 km op zitten en ben ik 5u45m onderweg geweest, met een gemiddelde van 30.0 km/u. Vanavond komen de uitslagen online, dus dan volgt nog wel een update over hoe de tijd in verhouding staat (ondanks dat niet iedereen overal het juiste parcours heeft kunnen volgen). Ondertussen nies ik me mottig, dus laat die voorspelde bui nou maar eens vallen, zodat er wat minder pollen in de lucht zitten.
Plaats een reactie Print Permanent link

© Gert-Jan de Vries
Sitemap
RSS
LinkedIn
ResearchID