Weblog - Archief




Cyclocross
2013-01-20 16:56:23
Update: Foto's bijgevoegd

Na lang overpeinzen toch maar de stap genomen en een fiets aangeschaft voor het veld. Na twijfel tussen mountainbike en cyclocrosser gekozen voor de crosser, en daar tot op heden nog geen greintje spijt van gehad. Ik heb gekozen voor een model met schijfremmen, de nieuwe trend in deze discipline.

Het landschap is voorzien van een flinke laag sneeuw en dus zijn de ATB-parcoursen hard en snel, doch glibberig. Gisteren over de vaste ATB-route van Waalre 45km heerlijk geknald op mijn nieuwe race-monster, en na dat succes vanochtend meteen maar ingeschreven voor de ATB-toertocht van TCAW.

Om 8.45u staat de thermometer op -7 en er staat een harde wind (kracht 5). Na het inschrijven gauw op pad, en na een kort stukje over de weg voert de route het bos in, waar de wind wegvalt en de gevoelstemperatuur een stuk hoger ligt. In het begin vrij lange stukken tussen de bochten, daarna volgt wat meer slingerwerk tussen de bomen door. Een stuk over de heide en voor de wind rijdt heerlijk, maar daarna toch weer flink in de remmen om een haakse bocht te maken.

Aangezien ik vroeg gestart ben, is het parcours nog lekker leeg, en tref ik zo nu en dan een mountainbiker, of groepje, die ik met gemak achter me weet te laten. M'n achterband had wellicht iets zachter gemogen; bandendruk is iets dat ik nog onder controle moet krijgen, maar daardoor is het wel lekker glibberen in en na de bochten en moet regelmatig over en onderstuur opgevangen worden. In het bos nabij Leende volgt een leuk technisch stuk over een soort wasbord doordat tussen de boomwortels diepe kuilen zijn gesleten en komt het neer op ritmisch je stuur omlaag drukken en omhoog trekken.

Na zo'n 25km volgt de verzorgingspost waar vloeibaar drinken (het vocht in mijn bidon heeft ondertussen een vaste vorm aangenomen), koek en soep te krijgen is. Lekker. Er volgen nu wat meer stukken door het open veld, maar dit keer staat de wind hard tegen. Het is ook beginnen te sneeuwen en daar wordt het allemaal niet makkelijker door. Door de pauze ben ik met 3 andere cyclocrossers bijeen geraakt, maar 1 haakt gauw af omdat het hem te snel gaat, een ander neemt de benen in een lang stuk tegenwind (daar zal ik nog wat meer voor moeten trainen), maar de derde rijdt min of meer gelijkwaardig.

Plots tref ik een bordje "nog 3 km tot finish", wat ik nog niet verwacht had. De bedoeling was de lange tocht van 55km, maar zoals later blijkt, is die afstand geschrapt en is 45km de langste afstand. Gezien de koude omstandigheden misschien zo gek nog niet, want in die paar laatste kilometers is het afzien als over de weg, met tegenwind, teruggekeerd moet worden naar Waalre. Wel laat ik hier de andere crosser achter, dus blijkbaar gaat het toch zo slecht nog niet. Ik besluit direct door te rijden naar huis, maar met de wind nog steeds vol op kop vallen die laatste 4km me erg zwaar. Helemaal stuk ben ik blij de luwte van de parkeergarage te bereiken. Onder de douche kom ik weer op temperatuur.

Bij terugkomst staat er een kleine 54km op de teller, met 22.8km/u gemiddeld en een gemiddelde hartslag van 171bpm. Gisteren eenzelfde hartslag en 45km aan 21.6km/u. Of dat nou snel of traag is zou ik werkelijk niet weten, daar zal ik na nog wat meer ritjes wel een beeld van krijgen. In ieder geval staan de eerste 100km op de km-teller van de crosser.
Cyclocross foto 1 Cyclocross foto 2
Cyclocross foto 3
Plaats een reactie Print Permanent link

Wielerjaar 2012
2013-01-01 00:42:12
In deze tijden van overzichten kan een terugblik op het afgelopen wielerjaar niet achterwege blijven. Mijn seizoen begon op tijd met in januari twee klimtochten in het Zuiden van Portugal. De Algarve bleek al warm genoeg voor de korte broek, en met de nodige navigationele uitdagingen en een huurfiets met de nodige beperkingen was het stevig klimmen geblazen in het dorre landschap. In mei volgde een weekje Luxemburg, wat zeker voor herhaling vatbaar is en een prima voorbereiding voor het hoogtepunt van mijn afgelopen wielerjaar: de PyreneeŽn. Voor de tweede maal afgereisd naar de meest zuidelijke Franse bergen, dit keer voor een trektocht van West naar Oost.

Mijn wielerjaar werd gisteren afgesloten met een ritje dat normaal gesproken niet de moeite van het vermelden waard is, maar gezien de omstandigheden toch even aangehaald moet worden. Na 5 dagen griep te hebben gehad tot en met eerste kerstdag en weinig anders dan regen in de afgelopen maand, was er toch nog even de mogelijkheid om droog, en zelfs met een zonnetje op pad te gaan. Wel stond er wat wind, kracht 6!!!, maar dat mocht de pret niet drukken. Even lekker ontspannen rijden is er niet bij want tegen de wind in is het volle bak om maar een enigszins respectabele snelheid aan te houden. Na een klein uurtje hou ik het voor gezien na 'slechts' 28km, maar genoeg om daarmee de kaap van de 7000km te ronden. Missie geslaagd.

2012 komt voor mij uit op 78 ritten met daarin 7013 afgelegde kilometers en ruim 42000 hoogtemeters. Op naar het nieuwe jaar.

De beste wensen voor 2013!
Plaats een reactie Print Permanent link

Zomers ritje
2012-10-19 17:28:19
Wie had dat gedacht: Diep in oktober nog in korte broek bij 23 graden Celsius... in Nederland, wel te verstaan!

Vanochtend begon al apart: het was nog flink donker toen ik naar het werk ging, maar een jas was eigenlijk niet nodig. Vandaag zou de 23 graden gehaald worden, zo zei het KNMI. De zon kreeg de ruimte en inderdaad, het kwik schoot flink door. Daarom besloten om een middagje vrij te nemen en lekker op pad te gaan.

Ik plan een rit met weinig boswegen, want daar is het nog wat frisser en vooral nat en glibberig, richting Luyksgestel. Daar aangekomen volgt een rondje door de Pieles, waar kort voor mij een andere wielrenner op draait. Zonder echt oog te hebben met wie ik te maken heb (al valt me wel op dat hij verdacht gebruind is) rij ik hem voorbij, maar zie iets later dat hij in mijn wiel is gaan zitten. Een beetje plagen is mij niet vreemd, dus telkens een beetje sneller, maar hij blijft steevast volgen. Als ik het tempo wat laat vieren neemt hij echter niet over. Na een 90-graden bocht ga ik stevig aan en vervolg boven de 40km/u, maar wat schetst mijn verbazing, hij komt weer terug in mijn wiel. Ietsjes temporiseren, maar niet te veel, we gaan het hem niet makkelijk maken natuurlijk... dan nog een keer aan, dit keer volle bak. Niet te gauw omkijken, maar na enige tijd zie ik dat hij op 50m rijdt en deze prik niet overleefd heeft. "Zo... die staat weer met beide benen op de grond" gaat door m'n gedachten, terwijl ik overigens wel aardig op de adem ben getrapt... ik kan wel merken dat ik de laatste 5 weken aan het afbouwen ben geweest. Ik vervolg mijn weg van Weebosch naar Postel in mijn eigen tempo en verwacht de 'klever' kwijt te zijn.

Maar... wat schetst mijn verbazing enkele kilometers verder, hij komt weer plakken in mijn wiel. Bij een kruising hebben we oogcontact en groet ik hem. Ofwel hoor ik het niet, of hij zegt niets terug. Bah... moet dat zo? Dan, kort voordat ik af wil draaien een fietspad op, komt hij toch ineens naast me rijden en vraagt met zwaar Vlaams accent: "Rij jij altijd zo hard?". Tja... ik reed ongeveer 35km/u tegen de wind in, dus is mijn nuchtere antwoord: "Joa". "Nou... knap getraind hoor", zegt 'ie, "maar ik ben ook bijna 70". Mijn oren flapperen, hij zat dan wel in mijn wiel, toch reed ik stevig door. Dit keer sta ik weer met beide benen op de grond. Helaas gaat hij de andere kant op, dus ons gesprek is kort maar krachtig.

Iets verderop, richting Reusel, zie ik voor het viaduct een volgend slachtoffer rijden. Die moet ik kunnen hebben bovenop het viaduct, denk ik. De wind blijkt hier echter vol in de rug te staan, dus op het viaduct kan ik het verschil niet maken. Bovendien rijdt hij vlotter dan ik dacht. Iets verderop is hij er dan wel aan voor de moeite. Voor de wind over een mooi gladde weg bolt het lekker en in de beugel hou ik 42km/u aan. Aan de schaduw kan ik zien dat hij is aangesloten. Ik rij stevig door, maar een paar kilometer verder geef ik toch maar eens aan dat hij over mag nemen... nog een klever daar heb ik geen zin in. Hij zegt: "Ik was wel benieuwd hoelang je dit zou gaan volhouden", dus ik vertel hem van de klever. We raken verder aan de praat en rijden een flink stuk samen op. Hij komt uit Hapert, niet zo ver van hier, dus kan ik mijn route makkelijk aanpassen. Hij heeft vroeger wedstrijden bij de elite gereden en rijdt nu nog geregeld wat cyclo's, dus we hebben het over koersen, cyclo's, toertochten, Vlaamse klassiekers, fietsvakanties en de belabberde staat van het Nederlandse professionele wielrennen.

Kort voor Netersel slaat hij af en gaan wij ons weegs. Op het laatste stuk staat de wind schuin van voren, dus moet er nog even flink getrapt worden. Met net geen 90km op de teller kom ik terug en na gedoucht te hebben, willen de beentjes maar wat graag omhoog. Met goede muziek op de achtergrond komt dit verhaal vlot uit de (digitale) pen als ik reflecteer naar een, in alle opzichten, verrassend middagje fietsen.
Plaats een reactie Print Permanent link

Vakantie 2012: Frankrijk, Pyreneeën
2012-09-12 19:36:18
Na enige vertraging is nu het verslag af van mijn fietsvakantie in de Franse Pyreneeën. Veel leesplezier!
Plaats een reactie Print Permanent link

Mergelheuvelland tweedaagse 2012, dag 2
2012-09-09 19:11:44
Na een stralende eerste dag, volgt nog een dag van wolkeloze hemel. De temperatuur loopt vandaag zowaar nog hoger op, dus toch maar lekker op tijd starten. Om 8u rond zit ik op de fiets voor 120km door het Limburgse land. In tegenstelling tot de langere en hogere klimmen van gisteren, ligt nu het kortere machtswerk voor de boeg. Waar gisteren nog menig klim mij onbekend was, is het vandaag helemaal op bekend terrein. De organisatie heeft een leuke tocht uitgezet met zo'n 1617 (zelf gemeten) hoogtemeters op 127km.

Na gisteren voelen de benen wel wat zwaar, maar de meeste pijntjes zijn na een twintigtal kilometers wel weer uit de benen. Met hernieuwde kracht is het rammen op de pedalen als het naar boven gaat, stevig doorhalen op de vlakke stukken en flink tempo maken naar beneden. De Bemelerberg is een lekker opwarmertje voor wat daarna komen gaat, want kort opeen volgen de achterkant van de Fromberg, Elkenrade, Doodeman en Gulpenerberg waarop de eerste controle is. Hier kan nieuwe energie worden opgedaan, want direct volgen de Kruisberg en Eyserboschweg. Het dames-wielrennen in de regio eist de andere bekende klimmen op, dus bijv. de Cauberg zullen we vandaag niet aandoen. De rest van de route volgt over klimmen met minder sprekende namen, maar daar zijn ze niet minder lastig door :).

In het middenstuk van de route mag ik van mezelf iets rustiger aan doen (in vergelijking met gisteren), maar ondanks dat bereik ik met twee anderen als eerste het drielandenpunt (terwijl men toch een half uur eerder van start mocht) op 70km waar we eigenlijk nog niet verwacht worden. De controlepost moet nog worden opgezet en ingericht, maar met enig improviseren krijgen we toch koeken, water en partjes sinaasappel voorgeschoteld. De tip van een verkeerd-hangend bordje aan het begin van de klim wordt met dank aangenomen en meteen verholpen.

Kort na de controle op de Schweiberg/Loorberg volgt een lusje door de Voerstreek wat ze er om mij wel uit hadden mogen laten. Lange stukken vals plat doen me wat in slaap sukkelen. Gelukkig komt op dat moment een groepje van drie Leeuwardse schaatsers (te zien aan hun outfit) achterop gereden. De klim wordt iets serieuzer en ze proberen voor mij boven te geraken. Dat doet me wakker schudden en nog even aanzetten om me niet te laten kennen. Bij de volgende T-splitsing slaan ze af de andere kant op, zij volgen hun eigen route. Vanaf dat moment gaat de grote plaat er weer op over het glooiende stuk terug naar Neerlands grondgebied. Er volgen nog een paar kleine pukkeltjes, maar ook lekkere stukken licht dalende weg. Wel nog even uitkijken in de bochten waar zo nu en dan grind ligt. 1 keer gaat het bijna mis en glijdt mijn voorwiel weg over los grind, maar gelukkig ben ik nog helder genoeg om met een snelle correctie de fiets recht te houden, al was het maar omdat op slechts 10m afstand 4 ouderen op een bankje toe zaten te kijken :). Het slotstuk is als vanouds knallen naar de meet. Met gemiddeld 29.8 ging het wat langzamer dan gisteren, maar toch niet veel... valt me mee.
Plaats een reactie Print Permanent link

Mergelheuvelland tweedaagse 2012, dag 1
2012-09-08 19:14:45
Liep Luik-Bastenaken-Luik enkele weken geleden nog niet zoals het hoort, vandaag kwam het rendement van 8 dagen fietsen in de PyreneeŽn (verslag wordt nog aan gewerkt) er helemaal uit. Onder werkelijk uitmuntende omstandigheden was vandaag dag 1 van de MH2D, en zoals ondertussen traditie, stond de 160km op de weg op mijn programma. Vanuit de start voel ik me sterk en knal ik met gemak de heuvels van de Voerstreek op. De route van vandaag voert over de onbekendere klimmen (velen zelfs voor mij nieuw) bij onze Zuiderburen. Met 2019 hoogtemeters in 164km (aldus mijn Polar) een leuke, uitdagende tocht door een mooie streek met rustige wegen (wel was het wegdek af en toe aardig belabberd... maar dat weet je van tevoren als je in WalloniŽ gaat fietsen) in een heerlijk zonnetje.

Om 7.50u zit het stuurbordje op het stuur en ga ik van start. Al gauw wordt het parcours leger en leger. De route is zo dat tot tweemaal toe de lange afstand een extra lus van 20km maakt ten opzichte van de 120km. Op deze lusjes is het wel erg rustig, maar ook op de gezamenlijke stukken wordt het telkens stiller: ik ben de mensen die in de 20 minuten voor me gestart zijn (bijna) allemaal voorbij gereden. Bij de controle-posten vraagt men zo nu en dan welke afstand ik rij, en volgt verbazing als ik antwoord dat ik de 160km doe.

Bij de eerste pauze op 54km geeft mijn tellertje een gemiddelde aan van 32.9km/u... dat gaat wel erg voortvarend. Vanaf hier zal de concentratie aan klimmen toenemen, dus zal het gemiddelde wel wat gedrukt worden. Inderdaad, de tweede 50km kent meer klimmen die bovendien tot tweemaal de hoogte gaan van die in het eerste stuk. Met een machtig gevoel in de benen vlotten de kilometers, ook bergop, snel en lijd ik geen centje pijn. Door de vele klimmen is het gemiddelde over dit stuk wel wat minder hoog: 28.4km/u. De stop in Blegny is slechts 20km verderop, dus even lekker knallen, wat terug te zien is in een gemiddelde van 31.6km/u. Het slotstuk van 44km kent weer menig klim, maar ook lekkere stukken (bijtrap)afdaling. Hier beginnen op 30km van het einde de benen ook zeer te doen tijdens de klimmen en besef ik ook maar een gewone sterveling te zijn :). De teller geeft hier een gemiddelde van 29.1km/u aan. Bovendien tref ik, ook traditiegetrouw, Jan en Lammie van de Windhappers (mijn oude clubje) aan op de route, zo'n 20km voor het eind. Een heel stuk later dan anders (in twee eerdere edities trof ik ze op exact hetzelfde punt: de klim na Chaudfontaine), maar ze blijken dan ook gekozen te hebben voor de kortste afstand. Na een bijpraten ga ik toch weer in eigen tempo verder want ik weet dat er een leuk gemiddelde in zit... dat mag ik niet teveel laten drukken :).

Tel alle cijfertjes hierboven op, en je zult zien dat ik gemiddeld 30.3km/u heb gereden over 164km. Daar ben ik zeer over te spreken! Bij de pauzes heb ik rustig water en versnaperingen gepakt en ook de vele (nood)stoplichten kostten enige tijd. Desalniettemin was ik om 13.45u terug, een netto fietstijd van 5.55. Naast de sportieve prestatie ook genoten van de omgeving en het weer en bij terugkomst van de gezelligheid in de tent waar een bandje voor muzikale sfeer zorgt. Nog even wat fruit van de lokale fruitteler kopen en dan terug naar huis. Dat doen we morgen nog eens over, op dag 2.
Plaats een reactie Print Permanent link

Moordaanslag per bull-bar
2012-07-04 22:17:18
Vanavond, in dorstig weer op pad geweest met de club. Wederom was het kopwerk voor een handvol diehards en een meerderheid die trots kan zeggen 'meegereden' te hebben. Na een vrij lange route (bij thuiskomst stonden er 93.7km op de teller) rijden we richting bedrijventerrein De Run in Eindhoven, waarbij we langs een camping komen. Het open stuk ervoor heb ik voor mijn rekening genomen en omdat de uitrit van de camping erg onoverzichtelijk is door hoge struiken, hou ik in en waarschuw de rest om op te letten. Uit tegemoetkomende richting komt een zwarte jeep gereden die (zowaar, het bestaat nog) zijn knipperlicht uit heeft en daarmee aangeeft de camping op te willen rijden (en daarbij het fietspad zal oversteken). Hij is nog ver genoeg weg, en bovendien zijn we prima zichtbaar zo op het direct aan de weg gelegen fietspad.

Op kop rij ik langs de in/uitrit van de camping, oplettend of er verkeer vanaf de camping komt, als ik ineens in mijn ooghoek zie dat er een bull-bar véél te snel dichterbij komt. Hoe kan die man ons over het hoofd gezien hebben, vraag je je af, nadat de rikketik een slag of drie heeft laten lopen. Gelukkig remde hij nog net op tijd om mij op enkele centimeters te missen... dat had heel anders af kunnen lopen...
Plaats een reactie Print Permanent link

Het bordje leeg
2012-06-17 17:02:53
Helaas viel Valkenswaard-Valkenburg-Valkenswaard gisteren in het water. Het had 's nachts hard geregend, dus was de weg zeiknat en bovendien liet buienradar zien dat in Limburg nog menig bui actief was en zou worden. Kortom, nadat de wekker om 5.55u stond, ben ik toch maar weer m'n nest terug in gekropen. In Eindhoven, is het vervolgens de hele dag droog gebleven, maar van de mannen die wel gereden hebben, heb ik wel begrepen dat ik de juiste beslissing had genomen.

Ter verzachting van het leed was vandaag de Leudaltocht, een vrije toertocht georganiseerd door de eigen club: Brabantia. De tocht voert over rustige wegen door een landschap met ver zicht. Tot aan de pauze gaat het vlot, want de wind staat in de rug, maar daarna mogen we de borst natmaken. Er wordt gegrapt dat nu de rest op kop mag, want het eerste deel hebben we met 6 man op kop gereden, terwijl de rest lekker in het wiel zat.

Niet is minder waar, want het komt op dezelfde namen neer; sterker nog, er zijn nog maar 3 over die op kop durven rijden. Onze bordjes worden niet alleen door de anderen leeggegeten, maar vandaag eet de wind lustig mee. Windkracht 5 (gemeten op de weerstations, in het open veld kan het wel eens 6 zijn geweest) op kop valt niet te onderschatten. Maar... toen ik het even lastig kreeg na ongeveer 6km op kop gereden te hebben met een hartslag oplopend tot 190bpm, en vroeg om over te nemen, bleef het antwoord uit. Dan zelf maar de boontjes doppen. Samen met Toon (een echte diesel) maar weer verder op kop sleuren. Wanneer Valkenswaard nadert, en de laatste kilometers voor de wielen liggen, zijn er ineens meer mensen bereid om op kop te rijden. Een kransje erbij geschakeld, en het tempo gaat omhoog. Het viaduct over de A2 doet zeer, maar er is vandaag al wel meer pijn verbeten, dus dit kan er ook nog wel bij. Richting Waalre rijdt er een renner voor ons, keurig gesoigneerd, een vogel voor de kat, dus nog eens gas erbij. In zijn wiel wil hij ook wel even tonen wat hij waard is, dus gaat het met 42km/u tegen de wind in naar Eindhoven.

De groep is nu echt niet meer compleet en veel van de aanhang is eraf gewaaid. Bij de stoplichten draait nog meer volk af, maar ik wil de rit wel gewoon uitrijden, dus nog 'even' via Veldhoven naar Zandoerle, waar start/finish is. Wederom staat de wind pal op kop en het valt niet mee om de teller op fatsoenlijke waarden te houden. Af en toe zakt het tempo terug naar 30km/u, maar dat geeft dan wel weer de prikkel om de pijnprikkels toch nog wat meer te negeren. Een onbekende renner heeft zich in mijn wiel genesteld, en gelukkig is hij ook bereid om nog wat stukjes op kop te rijden. Zo komen we uiteindelijk toch in Zandoerle aan.

Een glas appelsap heb ik wel verdiend, en die suikers zijn ook hard nodig. Ohhh, wat doen de benen zeer. Er blijken twee masseuses bezig te zijn twee renners te masseren. Bij navraag blijkt deze service niet inclusief, ze vragen er 5 euro voor. Een betere blik op hun handelingen doet inzien dat het zeker geen sportmassage is, en alleen oppervlakkig gekneed wordt. Bovendien zijn de dames niet de jongste meer... ze zouden er zelf geld voor over moeten hebben om aan zulke gespierde jonge benen te zitten :). Bovendien zie ik het niet zitten om na lang wachten, en plat liggen nog weer op de fiets te stappen om thuis te komen. Dus na nog wat nagepraat te hebben met collega renners, weer de fiets op, en ditmaal voor de wind naar huis. Ik citeer nog even: "Fijn, Gert-Jan, dat jij erbij was, want ik kon het niet doen op kop" :).

In totaal 155km, met 33km/u gemiddeld. Niet onaardig met zo'n wind en het telkens moeten wachten op de meerijders.
Plaats een reactie Print Permanent link

Vakantieverhalen Luxemburg
2012-06-12 08:18:39
Rondom Pinksteren ben ik een kleine week op vakantie geweest in Luxemburg. Over de fietsavonturen valt te lezen op de vakantiepagina Luxemburg 2012.
Plaats een reactie Print Permanent link

Gloeiende dijen
2012-05-17 17:55:32
Gebruik deze woorden als zoektermen op internet en je vindt heel andere zaken dan ik hier bedoel. Ik doel op het heerlijke gevoel van gedane arbeid bij terugkomst thuis, wanneer de bovenbeenspieren nog op bedrijfstemperatuur zijn van een stevig stuk wielrennen. Vanmiddag namelijk optimaal genoten van het zonnetje (bij terugkomst was het bewolkt).
De goede vorm komt er weer aan, zo merkte ik al afgelopen zondag (hard gereden met een groep) en maandag (35km alleen na 20km rustig gereden met collega). Naar eigen maatstaf goed genoeg bevonden om (voor het eerst) gebruik te mogen maken van mijn herinnering aan de vakantie in Zwitserland: het kampioenstenue van Fabian Cancellara. Om dat te mogen dragen, moest ik van mezelf wel voldoende niveau hebben om hem geen onrecht te doen. Want, terwijl hij, herstellende van een sleutelbeenbreuk, niet in staat is om zijn trui te tonen, kan ik er toch niet als een slappe zak in rijden... dat hoort met allure.

Er staat een flinke wind, maar met de extra motivatie die het prachtige zwart-rood-witte tenue brengt is het knallen vandaag. De hartslag komt nauwelijks buiten de 170-180bpm zone, en het tempo mag er ook wezen met eigenlijk continu 35+ op de teller zodat het gemiddelde over 85.6km uitkomt op 34.2km/u. Onderweg, na 50km schijnt het zonnetje volop, blauwe lucht en lonkt het terras in het kleine plaatsje Haghorst. Daar toch maar afgestapt en even genoten van de zon op het terras en, niet te vergeten, een heerlijk kopje thee (met losse thee)... dat adresje onthouden we. Leuk detail volgt bij het toiletbezoek, waar de toevoeging "hoge" boven een bordje 'nooduitgang' de weg toont en vervolgens heren en damestoilet geÔdentificeerd kunnen worden aan de hand van een heren en damesfiets op de deuren.

Na nog even flink doortrappen tegen de wind in, doemt Eindhoven alweer op voordat ik er erg in heb. Heerlijk om zo vrij te rijden zonder besef van tijd. Na een welverdiende douche gaat de tv op de Belg voor de commentaren van Josť en Renaat bij de bergrit in de Giro van vandaag. In de finale volgt een spervuur van demarrages, en dat is maar goed ook, want anders waren de ogen ťcht dichtgevallen. Het spannende slot zorgt ervoor dat ik toch bewust meemaak dat Lars Bak op het juiste moment weet weg te rijden uit de kopgroep en naar de winst soleert.
Plaats een reactie Print Permanent link

© Gert-Jan de Vries
Sitemap
RSS
LinkedIn
ResearchID