Weblog - Archief




Vakantieverslag
2013-09-14 20:41:56
Laatste verandering: 2013-09-21 21:25:18
Update: meer foto's toegevoegd

Zowel mijn verslag van de vakantie in Oostenrijk als ook verslag van de rit in Philadelphia zijn geplaatst. Veel leesplezier!

Edit: Foto's toegevoegd aan Verslag Oostenrijk en verslag Philadelphia.
2013-09-15 16:47:47
Mieke ()
Wederom waan ik me weer bij je achter op de fiets gezeten en geniet volop van de fietstochten en belevenissen in het buitenland vanuit mijn luie stoel.
Prachtige verslagen en foto's.
Dankjewel voor het mee beleven.
Plaats een reactie Print Permanent link

Mierloís Passion for Bikes toertocht 2013
2013-07-07 18:51:30
Het wordt vandaag warm (28 graden), dus het is wel prettig om op tijd te starten. Om 7.20u vertrek ik richting Mierlo om daar in te schrijven voor de toertocht van John Knoops. Met nog nauwelijks verkeer op de weg trappen de eerste 15km makkelijk weg. Na inschrijving meteen maar op pad want er lijkt niet echt een groep snelle jongens te vormen bij de start. Het is even opletten in het begin omdat de pijlen niet optimaal hangen en na een tweetal keer een pijl gemist te hebben sluit ik aan bij een groepje dat daarvoor nog achter me reed. Het tempo is me niet hoog genoeg, dus ik haal in, maar merk dat ze versnellen en in mijn wiel gaan zitten. Lekker in mijn eigen tempo vlotten de kilometers gauw terwijl de anderen geen aanstalten maken om over te nemen. Na een kilometer of 15 op kop gereden te hebben rijden we een groepje van 3 voorbij en besluit ik het roer maar eens over te geven. Met de opmerking "maar wel een paar kilometer per uur langzamer hoor" neemt mijn achterbuur aarzelend over. Er blijken een stuk of 8 man in deze groep te zitten, waarvan er 3 zijn die wel door willen rijden, de rest is ballast. Kortom, met z'n vieren rijden we richting Zuiden, waar we in het Belgische Tongerlo de pauzeplaats bereiken op zo'n 55km van de start.

De bidons worden weer gevuld met sportdrank en de reis wordt verder Zuidwaarts voortgezet. De klevers slaan af voor de korte afstand, met z'n vieren gaan we door voor de extra lus van de 175km, al blijft 1 renner achteraan hangen. Deze lus is het mooiste deel van de route met wat klimmetjes. Mijn kompanen klimmen niet zo vlot, dus als ik op de klimmetjes even doortrek lossen ze al vlot. Bovenop wachten maar, want het is nog ver om alleen te rijden. Bovendien is de wind op komen zetten en die zullen we straks pal tegen krijgen. Na de klimmen volgt nog een onvervalste kasseistrook, en met mijn Cancellara-tenu aan kan ik niet anders dan even doortrekken. De kasseien liggen niet best, maar ik weiger om het grindpad ernaast te gebruiken, al is het maar om te voorkomen lek te rijden. Als ik van de stenen af ben kijk ik eens achterom, maar het is leeg. Ik zet de fiets aan de kant en merk dat ik op een 1200m ongeveer 500m voorsprong bij elkaar heb gereden. Als de rest weer is aangesloten gaat het weer terug richting Tongerlo voor wat drinken en allerhande fruit (appel, meloen, ...); Lekker! We worden overigens verwelkomd met de woorden: "Daar heb je de koplopers weer". Dat klopt wel, want achter ons is het parcours toch wel erg leeg.

De vierde man zijn we voor de pauze al kwijt gespeeld, dus het laatste stuk gaat met de 3 sterksten. De wind staat geregeld pal tegen, dus het is af en toe stevig doorbijten om het tempo hoog te houden. Ondanks de onophoudelijke wind blijft de teller tussen 35 en 37km/u aangeven als we ombeurten stukken van 1 a 2 km voor onze rekening nemen alvorens door te draaien. Er volgt nog een kasseienpassage in stijgende lijn in Thorn waar ik nog even de Zwitsers-kampioenstrui eer aan doe om daarna weer met z'n drieŽn te vervolgen. …ťn van de fietsmakkers krijgt het wat lastiger en zijn kopbeurten worden wat korter. Vanaf Helmond willen de twee rustiger aan doen, maar ik weet dat er nog wat saaie lange rechte stukken volgen, dus gooi ik het tempo nog even de hoogte in. Bij terugkomst in Mierlo schudden we elkaar de hand en bedanken elkaar voor de prettige rit en krijg ik te horen: "Bedankt voor de fietsles" :).

Aangezien ik nog terug naar Eindhoven moet (nog 15km) en door mijn reepjes heen ben wil ik wel even wat eten, maar aangezien het zondag is, kan dat wel eens lastig worden. De organisatie heeft hier echter in voorzien want bij de finish zijn broodjes kaas of ham, fruit voor de deelnemers. Heerlijk, wat een geweldig idee. Na even lekker op het terras gezeten te hebben en het lijf weer van energie voorzien te hebben stap ik op voor de laatste etappe. Wederom met tegenwind, maar nu mag het in een iets langzamer tempo, bereik ik Eindhoven en als ik thuis ben staat de teller op 205km.

De 175km van de toertocht hebben we met 34.5km/u gemiddeld afgelegd, en dus eigenlijk met 3 man gereden. Bovendien weinig windvoordeel en vooral windnadeel gehad en in het middenstuk ook nog het nodige klimwerk. Kortom, hier kunnen ze een puntje aan zuigen!
Plaats een reactie Print Permanent link

Vakantieverslagen
2013-06-13 20:25:01
Het heeft even geduurd, maar dan heb ik ook twee voor de prijs van ťťn. Het verslag van mijn fietsavontuur in de VS, en van mijn fietsvakantie in Luxemburg.
Plaats een reactie Print Permanent link

Ben ik een prof?
2013-04-13 16:54:12
Blijkbaar wel, en nog een Italiaans ook :).
Tot mijn verbazing staat mijn website gelinkt op http://wielrenners.startsignaal.nl/ onder het kopje "Profs Italie", zie hier de screenshot.
Ben ik een prof? foto 1
Plaats een reactie Print Permanent link

Spring is in the air
2013-04-10 22:18:42
Anders dan het vorige bericht doet vermoeden, bleek na twee dagen zomer de winter toch weer genadeloos toe te slaan in Nederland met regelmatig temperaturen flink onder nul.

Maar eindelijk lijkt deze week de lente toch aan te breken; de temperaturen zijn iets draaglijker (lees zo'n 10-12 graden boven nul) en de wekenlange, ijzige noordoosten wind is gedraaid en gaan liggen. Kortom, tijd om weer eens met de club mee te gaan voor een woensdagavond-wegrit na maandenlang heerlijk in het bos vertoefd te hebben. Dan is het natuurlijk altijd even aftasten hoe het zal gaan: hoe is de vorm, ben ik m'n snelheid niet verloren, en belangrijker nog: hoe staat de rest ervoor?

Afgelopen weekend had ik 's zaterdags lekker geknald op de crosser (60km) en 's zondags een ietwat rustiger ritje op de weg gemaakt (86km). Op zondag had ik mezelf de opdracht gegeven niet te hard te rijden, of vooral de hartslag niet te hoog op te laten lopen, maar merkte toen wel dat de zaterdagrit nog in de benen zat. Tempoversnellingen gingen niet zo makkelijk als anders en de benen voelden weinig krachtig aan.

Enigszins vertwijfeld over de vorm stond ik vandaag dus aan de start. De eerste kilometers van huis naar de verzamelplaats gingen tegen de wind in en niet echt makkelijk. De lentekriebels bleken niet alleen mij te pakken te hebben want er stond een flinke groep renners te wachten om op pad te mogen. Tegen de wind in vertrek startte ietwat voorzichtig met een tempo tussen 35 en 37km/u. Al gauw liep dat op en werd er in 'groep 38' keurig 38km/u gereden ondanks de tegenwind. Van de circa 12 man reden er 5 op kop, waaronder onderschrijvende. De benen voelden sterk aan en de kopbeurten gingen makkelijk. Met z'n vijven draaide het lekker door en ook toen de wind draaide werd er een keurig stabiel tempo gereden. De teller liep lichtjes op naar 39-40km/u en na de bochten werd keurig gewacht tot de groep weer een aangesloten geheel was.

Kort voor het binnenrijden van Veldhoven werd de pees er nog even opgelegd en ging het tempo de hoogte in. Met 50km/u kon de sprint ingezet worden, maar helaas kwam er tegenverkeer aan waardoor ik heb laten lopen. Desalniettemin tot aan het eind verbazingwekkend sterk gereden zo vroeg in het seizoen. De ongeveer 60km met de groep gingen met 37.1km/u gemiddeld. De cross-kilometers hebben zeker geholpen. Komende zondag staat de 'Heuveltjestocht' op het programma, laat maar komen!
Plaats een reactie Print Permanent link

Het lijkt wel zomer
2013-03-06 21:36:47
We schrijven 5 en 6 maart 2013, en het lijkt wel zomer. Een beetje schuiven met de werktijden zorgt dat ik om 16u op de fiets kan zitten op deze eerste zonnige dagen van het jaar. Dinsdag bereikt het kwik nota bene 17 graden en woensdag niet veel kouder, en dat terwijl een dikke week geleden nog 5cm sneeuw viel. Toen ging het in wintertenue, maar nu gaat de korte broek aan. Weliswaar met ongeschoren benen, maar wie had er ook verwacht dat zo vroeg in maart de korte broek al aan kon.

Dinsdag het bos in op de crosser en met lekker harde bandjes wederom een nieuwe snelste tijd gezet (27m30s; 27.1km/u) en naast het vaste rondje (oude spoorbaanroute) ook de naburige aalsterhutroute gereden die ik alleen nog maar kende van besneeuwde omstandigheden en dus maar met moeite wist te herkennen van de eerdere rondgangen. Met veel korte bochten achter elkaar en heel veel boomwortels iets minder geschikt, maar daarom niet minder leuk. Na 48km kom ik thuis, ga douchen en als ik de woonkamer binnen loop is het donker.

Woensdag lonkte de racefiets en dus werd het een ommetje op de weg. Een rondje Lennisheuvel moet te doen zijn voordat het donker is. Ik heb vooraf de afstand niet nagezocht, maar weet wel dat ik moet doorrijden om op tijd terug te zijn. Het fietst verrassend licht en soepel na de vele bosritten over hobbelige zandpaden in de afgelopen weken en de snelheid zit er goed in. Met gemak rij ik boven de 35km/u terwijl de hartslag een stuk lager ligt dan ik gewend ben bij dergelijke snelheden. Op een stuk voor de wind gaat de snelheid omhoog en staat de teller op 41km/u terwijl het asfalt soepel onder de banden door glijdt. Bij terugkomst zijn er 75km afgelegd aan 34.1km/u (inclusief de stad uit en stad weer in). Zo vlot heb ik nog nooit gereden tijdens de eerste wegrit na de winterperiode.
Plaats een reactie Print Permanent link

Kan het nog sneller?
2013-02-23 15:27:08
Jazeker. Met de recente vorst is het parcours weer lekker hard bevroren. Wat extra lucht in de banden doet wonderen, want de tijd van vorige keer is uit de boeken, en hoe. Op het 'thuisparcours' (ATB route Waalre: Oude spoorbaanroute) stond mijn toptijd op 28m32, nu 25m47 waarmee de gemiddelde snelheid komt op 26.9km/u. Ook de drie rondjes die daarop volgen gaan onder de oude tijd, dus de bandendruk heeft duidelijk het verschil gemaakt (2.5 bar voor, 3 achter ipv 2 voor en 2.2 achter). Ook nu waren er nog verschillende punten waar ik heel wat seconden moest laten liggen, dus die tijd gaat er nog wel aan.

In het bos is het lekker toeven, maar door het open veld terug naar huis staat een straffe wind vol op kop en lopen de benen in rap tempo vol en is het kou lijden. De profrenners zijn vandaag weer van start gegaan op de weg (Omloop het Nieuwsblad), maar zullen het wel een heel stuk kouder hebben dan ik. Met al deze veldritten zal ik ongetwijfeld wat aan snelheid inboeten, maar dat pakken we later wel weer op. Qua temperatuur is het nu een heel stuk fijner in het bos :).
Plaats een reactie Print Permanent link

Verse sneeuw in het bos
2013-02-10 16:13:08
Vanochtend had ik wel zin in een ander parcours. Op de website van mijn clubje staat dat men 's zondags om 9.30u verzameld voor een ATB tocht. Laat ik die optie maar eens nemen om a) te zien wie er zoal meerijden op dat tijdstip en b) wat nieuwe routes te leren kennen. Ietwat te vroeg kom ik aan bij een lege parkeerplaats met op straat de restanten van een drankfestijn. O ja, dat is waar ook: Carnaval. Blijkbaar kent men hier het gezegde "'s avonds een vent, 's ochtends een vent" niet want het blijft angstvallig stil. Er komt niemand opdagen, 9.30u verstrijkt en ik krijg het koud, dus dan maar alleen op pad.

Van tevoren al even een backup-optie bepaald: ik rij door naar Oirschot voor de vaste ATB-route daar. Op weg ernaar toe volg ik het bekende asfalt maar, er zullen vast opties door het veld zijn, maar die ken ik (nog) niet. In tegenstelling tot de rest van de route is de weg die het bos in leidt niet gestrooid en ligt er mooi wit besneeuwd bij. Af en toe even opletten voor bevroren plassen, maar verder kan gewoon het gas erop. Dan volgt een wat bochtiger stuk met wat hoogteverschil en op een stuk waar minder sneeuw blijkt het gladder dan verwacht: ijzel! Terwijl ik kracht zet op mijn linker pedaal merk ik dat m'n achterwiel iets naar rechts uitbreekt. Gauw reduceer ik de kracht, maar het is al te laat: mijn zwaartepunt ligt niet meer boven de wielen en voordat ik kan reageren klap ik tegen het asfalt. De linkeronderarm en -heup hebben de klap opgevangen, maar mijn hoofd krijgt nog een zwiep mee en tikt hard tegen de grond. Overeind krabbelend voel ik pijn aan arm en heup, maar ook hoofdpijn. Maar even rustig aan en zien wat er aan de hand is.

Balen... want ik heb nog geen meter in het bos/veld gereden, waarvoor ik hier toch kwam. Ik besluit toch verder te gaan: 50m na de val kan ik afslaan het bos in om de route op te pakken met de lus genaamd "De Beerzen". Het hoofd dreunt nog wel wat na bij iedere boomwortel die ik passeer, maar langzaamaan wordt het minder. Gelukkig weinig erg dus. Het zonnetje schijnt en zo nu en dan zorgt een windvlaag voor een lokale sneeuwval vanuit de bomen. Over smalle paden is het lekker draaien en keren hier, weinig rechte stukken. Verderop in de route komen meer modderpoelen waar nog net sporen omheen te vinden zijn. Na tijden niemand gezien te hebben wordt het nu drukker met wandelaars en honden die uitgelaten worden. Zowaar rijdt er nu ook een mountainbiker voor me op een stuk waar een smal zandpaadje in een lange strook ligt. De grote plaat en knallen richting mijn voorganger. Plots veranderd het zandpad in een modderbende en is het goed opletten want de kleinste stuurfout stuurt je ofwel diepe modder in zodat je geheid over de kop gaat, ofwel het prikkeldraad in. Beide lijkt me niet zo fijn, dus schakel ik gauw terug en laat me door de modder afremmen tot een iets veiliger snelheid.

Zodra ik de MTB-er bijna te pakken heb slaat hij van de route af. Bah... ik had hem graag in deze technische strook op z'n nummer gezet ;) Er volgt een laatste lus "Oirschot" waar weinig lol te beleven is: lange stukken over zeer slechte brede boswegen en veel stukken asfalt. Wederom rij ik op een mountainbiker af, maar ook die draait vroegtijdig af... het zit me niet mee vandaag. Wanneer ik terug bij af kom, staan er 40km cross op de teller en moet ik nog terug naar huis. De wind is aangesterkt en staat pal tegen. In plaats van de ongeveer 15km (wat ik in gedachten had) zijn het er bijna 20, dus de laatste loodjes vallen zwaar. De warme douche maakt veel goed, al is het nagelborsteltje met water en zeep om geschaafde knokkels vrij van vuil te maken niet de grootste pret.

Tijd om de schade op te maken: Een flinke zwelling op de onderarm, blauwe heup en stuk huid van m'n knokkels af en een licht gekneusd ego. De helm heeft de klap op m'n hoofd goed opgevangen, maar ik kan wel op zoek naar een nieuwe: de binnenschaal is door-en-door gebarsten. Blij dat ik hem op had. De mouw van mijn windjack vertoont ook een gat en schuurplek. Meest belangrijk van al: afgezien van een krasje op de snelspanner is de fiets ongeschonden uit de strijd gekomen.

Details van de rit: 75.6km, met 22.9km/u gemiddeld, waarvan 40.1km met 21.2km/u gemiddeld door het bos.
Verse sneeuw in het bos foto 1
Plaats een reactie Print Permanent link

Op natuurlijke wijze
2013-02-04 20:57:21
Terwijl de profs massaal naar allerhande verboden middeltjes grijpen, toont deze video dat het ook op natuurlijke wijze kan :)

Plaats een reactie Print Permanent link

Klimmen, Glibberen, Glijden en Lekker Knallen
2013-01-26 21:01:56
Vandaag besloten het kopen van nieuwe schoenen (voor de crosser) te combineren met een uitstapje naar Nuenen om daarmee de autorit lonend te maken :). In Nuenen ligt een ATB-route die voert over de oude vuilnisbelt, die als hoogste punt (75m) van Noord-Brabant bekend staat. De route leidt tot een hoogte van zo'n 67 meter, maar in een eerste klim bereik je 30m hoogte. In de fietswinkel werd gezegd dat het me niet zou lukken om naar boven te rijden omdat er geen grip is. De eigenaar had gisteren met spikes gereden en was maar net aan boven gekomen. Dat klinkt mij natuurlijk in de oren als een uitdaging, dus gewoon maar proberen.

Het pad is te zien, maar ligt vol met losse sneeuw, dus na een eerste poging die strandde in een tuimeling (omdat het pedaal niet snel genoeg wou loslaten toen het achterwiel geen grip meer vond), gekozen voor een vrije rit over het besneeuwde gras naast het pad. In de witte massa doemt zo nu en dan ineens een groef in de dwarsrichting op, wat een alternatief pad lijkt te zijn, maar in de stijgende lijn met weinig vaart en grip, maken deze groeven het wel erg lastig. Zo nu en dan moet ik even afstappen om de fiets te keren om een zigzag lijn in te zetten (het lukt me niet om op deze steile stukken een krappe bocht te maken) en vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Maar met stug doorzetten lukt het me om zonder te lopen boven te komen. Hier is de mogelijkheid om een steile afdaling te maken, maar daar zijn kinderen aan het sleeën over een ijslaag. Laten we dat maar even niet doen, en dus een eigen lijn naar beneden.

Na een kort stukje op 'grondniveau', gaat de route wederom de bult op, dit keer naar 67m hoogte. Hier ligt het spoor nog voller met losse sneeuw en de bochten zijn niet te nemen. Ondanks een tweetal tuimelpartijen kom ik ook hier toch boven, en kan ik genieten van het uitzicht over de omgeving. Niet te lang, want er staat een harde, koude wind. Dan volgt een huiveringwekkende afdaling met 1 voet uit het pedaal om voldoende balans te houden. Heelhuids kom ik beneden en kan ik de route vervolgen. De rest van het rondje is weinig boeiend en verraderlijk glad door beijsde wegen. Daarom besluit ik de fiets weer in de auto te gooien, terug te rijden naar huis, en nog wat rondjes door het bos bij Waalre te maken.

Het eerste rondje over de officiŽle ATB-route (oude spoorbaan) wil ik wel even knallen. Na de afgelopen dagen hier meermaals gereden te hebben, ken ik het parcours zo langzamerhand een stuk beter en weet nu waar je, onder deze omstandigheden, wel en niet vol door de bochten kan. Na een ietwat gematigd begin, gaat het gas er goed op in de tweede helft. Op de lange rechte stukken gaat de grote plaat erop en rag ik met meer dan 30km/u over de harde sneeuw, en in de bochten is het de kunst om ze zo snel mogelijk te nemen en bij het optrekken na de bocht goed druk op het achterwiel te houden om geen tractie te verliezen. Tweemaal moet ik in de remmen voor voetgangers met sleeŽnde kinderen of loslopende honden, maar afgezien daarvan kan het gas erop blijven. Het rondje van net geen 12km gaat in 28m32, gem 24.3km/u. Jippie! Met de invallende dooi zal het wel even duren voordat het parcours weer zo snel is, maar dan volgt zeker nog een poging. In een tweede rondje doe ik rustig aan, maar rij op sommige punten op snelheid een alternatieve lijn waarbij ik merk dat er toch zeker nog wel een halve minuut te winnen valt.

En die bult in Nuenen, daar kom ik nog wel een keertje terug als het minder glad is.
Klimmen, Glibberen, Glijden en Lekker Knallen foto 1 Klimmen, Glibberen, Glijden en Lekker Knallen foto 2
Plaats een reactie Print Permanent link

© Gert-Jan de Vries
Sitemap
RSS
LinkedIn
ResearchID